poSZTUKOwany kończy…

to już jest koniec

I nadszedł ten dzień, w którym ogłaszam zakończenie działalności poSZTUKOwanego…

Już od dłuższego czasu – ponad pół roku – na łamach tego bloga nie opublikowałem żadnego nowego artykułu. Ten jest pożegnalnym.

Przyznaję, sztuka i kultura są nieodłączną częścią mojego życia. Od momentu, w którym pokochałem muzykę, nie rozstaję się z nią na krok. Efektem tej miłości (i przy okazji uwielbienia pisania) stał się ten blog. To tutaj dzieliłem się z Wami przemyśleniami na temat książek, utworów, filmów, koncertów i tego, co dzieje się wokół nich. Bywało, że pisałem często. Bywało, że miałem dłuższe przerwy. Ale teraz to już definitywny koniec.

Od dłuższego czasu pracuję nad moim nowym blogiem – tym razem dotyczącym rozwoju osobistego, motywacji i ogarniania się w życiu. Od około miesiąca można znaleźć już w sieci moje nowe artykuły. Ostateczne jednak ukazanie go światu nastąpi w piątek, 30 czerwca 2017 roku. Wtedy też edytuję ten tekst i podam adres, pod jakim można go znaleźć.

Adres nowego bloga: powerwalk.pl.

Wszystkich z Was, którzy do tej pory czytaliście moje artykuły (lub którzy dopiero teraz trafiliście na moją stronę), serdecznie zachęcam do zajrzenia także i tam. Może akurat tematyka, której teraz się podejmuję, nie jest Wam do końca bliska, ale chociaż zerknąć nie zaszkodzi 😉

Czy to naprawdę koniec poSZTUKOwanego? Tak. Co prawda myślałem trochę nad tym, by co jakiś czas jeszcze coś tutaj publikować (przecież wciąż słucham muzyki, czytam książki, chodzę na koncerty, oglądam filmy), ale ostatecznie uznałem, że nie ma to sensu. Wolę skupić się na jednym projekcie, by go dopracowywać, niż energię rozbijać na drobne. Wszelkie pomysły dotyczące sztuki i kultury, jakie pewnie jeszcze nie jeden raz przyjdą mi do głowy, powędrują już na nowego bloga. Oczywiście będą tam przedstawiane pod kątem rozwoju osobistego i motywacji.

Ten blog jednak nie zniknie z sieci. Cały czas będzie dostępny, cały czas będziecie mogli do niego wracać. Kto wie, może i ja będę jeszcze czerpać z niego pomysły i inspiracje. Przecież sztuka i kultura to niezwykłe zjawiska nieodłącznie towarzyszące każdej innej dziedzinie naszego życia.

Serdecznie pozdrawiam,
poSZTUKOwany, Bartosz Zdzienicki

Reklamy

Jaki tu spokój, na na na na….

Cisza w lesie...

Zawarty w tytule cytat z piosenki zespołu Stauros to jedyne słowa, jakie przychodzą mi do głowy, gdy wchodzę na mojego bloga. Poprzedni artykuł pojawił się bowiem niemal dwa miesiące temu!!!

Wstyd… Wstyd… Wstyd…

Trochę weny dopadło mnie dzisiaj: odkurzyłem podłogi, zmieniłem delegację domeny znajomego na nowy serwer, pogrzebałem trochę przy stronie drugiego, teraz skrobię kilka zdań.

Może winne temu wszystkiemu jest to, że nie piszę tak jak Stephen King, czyli codziennie? Może za mało czytam? Może za szybko się zniechęcam, gdy w trakcie pisania zaczyna mi brakować słów lub pomysłów na kolejne linijki?

Muszę po raz kolejny przeczytać książkę mistrza literatury grozy, z którą zapoznałem się w czasie wakacyjnego plażowania: „Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika”. To podstawowa pozycja dla każdego, kto chce pisać i tworzyć w ogóle. Po raz kolejny przeczytać, tym razem zrobić notatki i napisać o tym artykuł. Taki, który zachęci was do zapoznania się z tym pamiętniko-poradnikiem oraz pomoże mi ugruntować zdobytą wiedzę.

Tymczasem…

… jest czego żałować

Minęły niemal dwa miesiące i obok przemknęło tyle tematów, w których śmiało mógłbym się wypowiedzieć… Jakie na przykład? M.in. 25 rocznica wydania albumu „Nevermind” przez Nirvanę, wydanie albumu przez Comę, koncert Kabanosa w częstochowskim TfP, koncert legendarnej grupy The Cure w łódzkiej Atlas Arenie… Chociaż może nic straconego i o Comie oraz Kjurach jeszcze artykuły powstaną. Wszak ich zaczątki już są i biedne oraz prawie zapomniane kurzą się w odmętach szkiców w moim wordpressowskim kokpicie.

Nikt się nie bawi?

Na zakończenie tych mało uporządkowanych wywodów jeszcze jeden kawałek, który ostatnio chodzi po mojej głowie (a o którym artykuł raczej nie powstanie. A może jednak?). Przed wami lekka, przyjemna i humorystyczna „Lola” autorstwa brytyjskiego zespołu The Kinks z roku 1970:

I niech kawałek ten zwiastuje nową jakość na poSZTUKOwanym. Wszak właśnie dzięki niemu – jak podaje Wikipedia – „zespół [The Kinks, przyp. autora], po chwilowym załamaniu popularności, odzyskał rynek brytyjski i amerykański”.

Dobranoc.

Pierwsza rocznica, czyli kilka powodów, dla których warto pisać

pierwsza rocznica

Ostatnio trochę się zakręciłem i rozleniwiłem… Nie, nie jestem z tego powodu dumny. Zatrzymała się realizacja przynajmniej dwóch interesujących, perspektywicznych projektów… A w blogowej chronologii powstała też półtoramiesięczna wyrwa.

No i odnośnie bloga: stała się rzecz straszna, a mianowicie przegapiłem pierwszą rocznicę jego powstania! 28 sierpnia 2015 roku pojawił się bowiem na nim mój pierwszy artykuł – Welcome To My World. A dzisiaj mamy już 2 września 2016…

No trudno. Stało się. Zamiast płakać nad rozlanym mlekiem, tzn. przegapionym świętem, chcę się skupić na korzyściach, jakie w ciągu tego roku stały się moim udziałem dzięki pisaniu.

Bartuś, przyjacielu, czytaj uważnie. Pamiętasz, jak jakiś czas temu zadałeś mi pytanie, co ja mam z tego blogowania?

1. Doświadczenie

To chyba najbardziej oczywista korzyść. Chociaż w ciągu tych 365 dni powstało tylko 30 artykułów (2,5 na miesiąc. Średnia miała wynosić 4… A 31 tekst opublikowałem już po rocznicy), to i tak zdecydowanie poprawiły się moje umiejętności pisarskie. Takiego artykułu, jak ten któryś z pierwszych, na pewno bym już dzisiaj nie napisał. Poza tym odnosząc się do pisarskiego skilla:

2. Nowa praca

Gdy zaczynałem tworzyć poSZTUKOwanego, robiłem w fabryce (jedną rzecz tu wtrącę poza tematem, żeby nie wyszło, że narzekam: sporo się wtedy nauczyłem, np. odporności na stres, gdy czas pomyka, a rzeczy do zrobienia przybywa).

Od prawie pięciu miesięcy pracuję: biurko, komputer, kawka, świetna atmosfera i „witaminki E”, którymi w postaci chipsów raczy nas Damian (dzisiaj – zamiast chrupek – były ciastka kokosanki). Wiem, że w osiągnięciu tego pomogło mi na pewno doświadczenie (patrz punkt wyżej) zdobyte w pisaniu (oprócz tworzenia bloga i jeżdżenia „rydwanem” w fabryce, dorabiałem bowiem też trochę jako copywriter). Nie mogę również nie wspomnieć tu oczywiście o znajomości HTML-a i CSS-a, które także w obecnej pracy są mi niezbędne (za nie dzięki składam Piotrkowi K. i pr0d1r2’owi).

A rozmowa kwalifikacyjna do tej pracy? Najlepsza, na jakiejkolwiek byłem.

(I słówko wyjaśnienia, żeby nikt się nie poczuł urażony: dla mnie „robota” to coś, gdzie chodzi się bez przyjemności, raczej z przymusu. Natomiast „praca” jest czymś, co wykonuje się z chęcią i gdzie idzie się z radością. Tak więc ktoś może czuć zupełnie odwrotnie niż ja: siedzenie osiem godzin za biurkiem będzie dla niego karą, a bieganie po hali czymś idealnym).

praca za biurkiem
to nie jestem ja, chociaż też pracuję przed komputerem i mam wąsy

3. Kontakty w radio

Pierwszą osobą, która zaczęła obserwować mojego bloga i śledzić w ten sposób moje pisanie, jest Ola pracująca w radiowej Trójce. Tak więc dzięki blogowaniu mam teraz znajomą na Myśliwieckiej w Warszawie i artykuł o przekleństwach w muzyce (bez pomocy Oli by nie powstał). Dzięki wielkie!

4. Skupienie na sobie wzroku mistrza

Pamiętacie mój artykuł o Ambiancé – powstającym najdłuższym filmie wszechczasów, reżyserowanym przez szwedzkiego artystę, Andersa Weberga? Za tekst ten w komentarzu pod nim podziękował mi sam reżyser, właśnie Weberg. Z głową w chmurach chodziłem przez kilka dni!

Tak na szybko

Te cztery rzeczy to coś, co tak na szybko przychodzi mi do głowy w temacie korzyści odniesionych z blogowania.

O czym warto jeszcze wspomnieć?

Swoimi tekstami w pewnych środowiskach wzbudziłem całkiem sporo kontrowersji. Np. artykułem o Kurcie Cobainie i o tym, czego możemy się od niego nauczyć. Polecam. Według mnie daje do myślenia.

Czytaliście książkę „Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika” Stephena Kinga? Mojemu Idealnemu Czytelnikowi – mojej żonie Marcie – nie podoba się tylko jeden z do tej pory napisanych przeze mnie artykułów: ten o Lanie del Rey. Polecam. Mnie się podoba.

I jeszcze o prędkości: niektóre teksty napisałem szybko. Na przykład relacja z koncertu Kabanosa powstała w 2 i pół godziny. Nad innymi posiedziałem dłużej: wspomniany już tekst o przekleństwach w piosenkach kształtował się przez 6 miesięcy…

czas pisania
pisanie najczęściej zabiera jednak sporo czasu…

Perspektywy

Przewidywania na przyszłość? Muszę wprowadzić w życie rady Kinga ze wspomnianej wyżej książki, przeczytanej (na czytniku) na gdańskiej plaży podczas ostatnich wakacji: pisać, pisać, pisać. Codziennie. I czytać, czytać, czytać. Codziennie. A wtedy – gorąco w to wierzę – nie będzie już na moim blogu tak długich odstępów pomiędzy kolejnymi artykułami.

Trzymajcie się, poSZTUKOwany.

Cisza w eterze, czyli moje prywatne „Enjoy The Silence”

Dave Gahan

Oto siedzę sobie na krześle przy biurku w moim pokoju:

Po mojej lewej stronie stoi na blacie zapalona lampka, wszak powoli słońce – i tak przez praktycznie cały dzień ukryte za chmurami – chyli się ku zachodowi.

Przede mną mój stary, wysłużony laptop. Pamięta jeszcze wydarzenia sprzed sześciu lat, takie jak akcję ratowania górników z chilijskiej kopalni miedzi i złota San José, położonej nieopodal Copiapó, na pustyni Atakama, 830 km na północ od Santiago, stolicy Chile. (Dziękuję ci, ciociu Wikipedio). Ech, jakiś wykład na studiach, a przede mną otwarty laptop i relacja live z wydobywania 33 zasypanych górników…

Po prawej czerwony telefon stacjonarny – taki ze słuchawką i tym śmiesznym „kółkiem”, za pomocą którego wybierało się numer (nie jest podłączony – stanowi tylko dekorację). Przyniósł mi go w prezencie kumpel, zresztą mój świadek ze ślubu. Pozdro, Adi!

Obok telefonu świecznik na trzy „podgrzewacze”. Obecnie się nie pali, ale nie chce mi się obracać, żeby sięgnąć po zapalniczkę spoczywającą w kieszeni plecaka leżącego za mną na łóżku. Już uspokajam – nie palę. Zapalniczka stanowi tylko część mojego EDC, czyli Everyday Carry. (Hej! Przeczytajcie ten podlinkowany artykuł, gdy skończycie już czytać mój. Łukasz Kielban pisze naprawdę ciekawie i mądrze).

Co jeszcze znajduje się po prawej stronie biurka? Taka długa, drewniana podstawka pod kadzidełko zapachowe. Skończyły mi się te „patyki”, więc leży sobie czyściutka i nieużywana.

Wosk! Jest i wosk! Taki do wąsów oczywiście. Postanowiłem bowiem, że nie będę już ich podcinał, ale je sobie najzwyczajniej w świecie zapuszczę. A do tego potrzebny jest taki właśnie specyfik, by nie wyglądać jak niechluj. I żeby włosy nie właziły do buzi… Tak więc sobie zapuszczam wąsa z firmą Męska Wyspa i ich woskiem „Mr Wąs Silny: cedr – jodła”, prezentem od mojej żony. (BTW. Jeśli chcecie wiedzieć, jak nakładać wosk na wąsy, zapraszam do przeczytania artykułu wymienionego przed chwilą Łukasza Kielbana KOSMETYKI DO BRODY I WĄSÓW – CZEGO SZUKAĆ I JAK ICH UŻYWAĆ).

No i ostatnia rzecz na biurku, nie uwzględniając oczywiście moich opartych o nie przedramion, a mianowicie kolejny prezent od mojej żony – szklanka. Taka do piwa. W takim śmiesznym kształcie. Jako gorący zwolennik piw regionalnych i rzemieślniczych piję bowiem z takiej właśnie specjalnej, do takich trunków dedykowanej. Czy smak jest wtedy lepszy, niż gdybym pił z takiej zwyczajnej? Z jednej strony powinienem powiedzieć: „no oczywiście, że tak”. Z drugiej mówię: „kształt szklanki nie jest ważny. Byleby nie z puszki. Szczury na nie sikają w magazynach i można umrzeć”. No ale trzymam się ideologii browarniczej i piję z takiej właśnie. Niestety, jest już pusta. A gościł w niej nie byle jaki specyfik, bowiem było to piwo Faktoria Winchester – moje ulubione. Chcecie specyfikację? Ależ proszę:

  • Imperialna IPA;
  • słody: Pilzneński i Karmelowe;
  • chmiele: Tomahawk, Simcoe, Cascade, Citra i Centennial;
  • ekstrakt: 18,1% wagi;
  • alkohol: 8,4%;
  • IBU: 100++.

Rewelacja. No i długo wyczekiwane. Ponownie w sprzedaży pojawiło się bowiem po roku (albo coś koło tego). Taki urok piw regionalnych i rzemieślniczych…

Ale wystarczy już o biurku i alkoholu. Czas na ciszę…

Enjoy The Silence

Spojrzałem sobie w kalendarz i ze smutkiem stwierdziłem, że od opublikowania poprzedniego artykułu – Bluzgać (nie) każdy może – minęły już ponad dwa tygodnie. Dwa i pół nawet, chcąc być dokładnym. Jestem z niego naprawdę dumny. Ale nie można osiąść na laurach – trzeba pisać dalej.

A w głowie pustka… I artykuł o tolerancji, do którego się przymierzam… I nowy projekt, który w mojej głowie zrodził się podczas ostatniej wycieczki do Krakowa… Jakoś tak sobie to wszystko leży gdzieś na boku i czeka na przypływ natchnienia…

Ale od czego jest muzyka! Od początku pisania tego artykułu słucham mojego zespołu. Mojego. Jak bowiem inaczej nazwać ten, który obudził we mnie miłość do muzyki?

Depeche Mode. To o nich mowa. I jako pierwszy puściłem sobie chyba najbardziej znany ich utwór: Enjoy The Silence. Taki właśnie w temacie ciszy i rozkoszowania się nią.

Dla przypomnienia:

Czujecie dreszcze podczas słuchania? Takie ciarki sięgające głębi waszego jestestwa?

I Król Dave wędrujący w klipie z tym niebieskim leżaczkiem w poszukiwaniu miejsca dla siebie. Cudowność…

A teraz przeszywające Macro:

Koniec

Wystarczy już tego artykułu, za pośrednictwem którego chciałem z jednej strony przybliżyć wam moją osobę i miejsce, w którym tworzę, a z drugiej obudzić w sobie głód pisania i przywołać trochę weny.

Teraz czas na poważne tematy…

‚Jaki był ten rok, co darował, co wziął’

Kury na podsumowanie

Jakoś tak się złożyło, że różnego rodzaju rozliczeń i podsumowań dokonuje się w czasie, gdy kończy się grudzień i rozpoczyna styczeń. A jeśli wierzyć temu, co pokazuje kalendarz, to dzisiaj mamy już 9 stycznia. Tak więc to najwyższa pora, by – skoro także postanowiłem poddać się tej „tradycji” – podsumować ubiegły rok.

No to – tak jak w tytule tego artykułu – parafrazując tekst jednego z utworów grupy Turbo: ‚Jaki był ten rok, co darował, co wziął / Czy mnie wyniósł pod niebo, czy rzucił na dno / Jaki był ten rok, czy coś zmienił, czy nie / Czy był tylko nadzieją na dobre i złe’?

Niniejszym zapraszam was na podsumowanie roku 2015 w wydaniu poSZTUKOwanego.

Jedno się kończy, drugie się zaczyna

Początek roku 2015 przyniósł dwie rzeczy: 1. rozpoczęcie procesu mojej przemiany i ogarniania się oraz 2. rozpoczęcie dodatkowej pracy jako copywriter. (Liczę, że pierwszą rzecz uda mi się zrealizować, a drugą jak najdłużej utrzymać).

Pobudziło mnie to (jako jeden z wielu pozytywnych efektów dwóch powyższych spraw) do reanimowania mojego bloga „Nie ufaj klaunom”. W jego ramach wypuściłem na świat kilka artykułów, po czym… z niego zrezygnowałem i odesłałem w niebyt raz na zawsze (dlatego brak do niego linka).

Powód tak brutalnego potraktowania tego klauna? Krótko mówiąc: próbowałem w nim połączyć trzy (!) inne blogi. Jednakże naśladowanie innych szło mi dość opornie. Postanowiłem więc zrobić coś po swojemu, czego efektem jest ten właśnie blog: „poSZTUKOwany. O sztuce. Po mojemu”.

Bo – przyznaję – lubię pisać. A o tym, co mnie naprawdę interesuje, pisać lubię już bardzo, bardzo, bardzo.

Pomysłów też mi zresztą nie brakuje: jak na ten moment, w wordpressowskim (mogę tak odmienić?) kokpicie mam zapisanych jakieś 40 (słownie: czterdzieści) szkiców artykułów… Oczywiście są one na różnych etapach edycji: niektóre są napisane w większej już części, w innych mam w zasadzie tylko tytuł…

Artykuły

Skupię się jednak na tym, co już jest. Od sierpnia (to data założenia tego bloga) do grudnia, na poSZTUKOwanym pojawiło się aż (albo tylko) dwanaście artykułów: cztery w kategorii „Literatura” i osiem w kategorii „Muzyka”.

Poniżej ich lista wraz z datami publikacji, krótkim opisem oraz linkami – jeśli jakiegoś nie przeczytaliście, zdążyliście zapomnieć lub po prostu chcecie zapoznać się jeszcze raz, to klikajcie i czytajcie:

  1. Welcome To My World – 28 sierpnia
    Ładnie się przywitałem, przedstawiłem oraz krótko opowiedziałem moją przygodę ze sztuką – zwłaszcza z muzyką. Po prostu: „Hello World!”.
  2. „Wszystko powinno być za darmo / Książki, teatr i płyty” – 11 września
    Bookcrossing. Jeśli ten termin nic wam nie mówi, to przeczytajcie ten właśnie artykuł… Jeśli to pojęcie jest wam znane, to… przeczytajcie ten właśnie artykuł. Jest to bowiem naprawdę ciekawy sposób, by wreszcie zacząć więcej czytać. A widziałem w internetach, że niektórzy z was dołączyli do facebookowego wydarzenia: Przeczytam 52 książki w 2016 roku (czyli jedną na tydzień). Chcecie to zrealizować? Pomocny okaże się właśnie bookcrossing.
  3. Powrót z wojny – 30 września
    Przeczytałem „Trylogię husycką” autorstwa Andrzeja Sapkowskiego. Spodobała mi się na tyle, że postanowiłem podzielić się z wami moimi przemyśleniami i spostrzeżeniami.
  4. Trylogia husycka – cytaty wybrane – 2 października
    Jak zachęcić kogoś do obejrzenia filmu? Pokazać mu trailer. Jak zachęcić kogoś do przeczytania książki? Przedstawić mu najciekawsze fragmenty. I właśnie to uczyniłem w tym artykule.
  5. Pidżama, Pidżama – 23 października
    Razem z żoną i znajomymi byliśmy w Łodzi na koncercie Pidżamy Porno. Chcecie wiedzieć co zagrali i jak tam było? Przeczytajcie ten właśnie artykuł.
  6. Wybory w roku 2015 – 23 października
    Używając terminologii politycznej piszę o czymś, co z polityką nie ma nic wspólnego: o zespole „Partia”. Kojarzycie taki?
  7. Sklepy cynamonowe – cytaty wybrane – 28 października
    Przed chwilą o tym pisałem: pokazanie trailera zachęca do obejrzenia całego filmu, przeczytanie ciekawych fragmentów książki zachęca do zapoznania się z całością. Oniryczny charakter tejże właśnie – „Sklepy cynamonowe / Sanatorium pod Klepsydrą” – bardzo mi się spodobał. Może urzeknie także was.
  8. Laszuraburej i laszuraba – 16 listopada
    Dziwny, bełkotliwy tytuł? A jaki miałby być inny, skoro artykuł ten jest zapowiedzią koncertu zespołu o jakże wdzięcznej i smakowitej nazwie – Kabanos?
  9. Lana – 24 listopada
    Spędziłem parę dni z Laną Del Rey… I wszystko opisałem w tym właśnie artykule… I to nie jest to, o czym myślicie. Zbereźniki…
  10. poSZTUKOwany się najadł… – 29 listopada
    Koncert zespołu Kabanos to wyjątkowe wydarzenie. Z całą pewnością zasługuje na relację. A relacja zasługuje na to, żebyście ją przeczytali…
  11. Z chińskiej demokracji została mi tylko miłość – 16 grudnia
    Guns N’ Roses nagrali album. Siedem lat temu. A ja przesłuchałem go dopiero teraz. Jeden utwór spodobał mi się naprawdę mocno. Moje przemyślenia? Opisane w artykule.
  12. Grudniowy blues o Bukareszcie – 22 grudnia
    Wpis napisany i opublikowany dokładnie w rocznicę pewnych wydarzeń. Muzyczno-historycznych. Jakich? Odpowiedź – plus moje przemyślenia – znajdziecie oczywiście czytając ten tekst.

Koncerty

Niektóre z moich artykułów – jeśli tego nie wiedzieliście, to mogliście się przekonać dzięki powyższej liście – dotyczyły koncertów. Jakie muzyczne wydarzenia w roku 2015 stały się moim udziałem? Oto kolejna lista:

  • 20 czerwca: Frytka OFF, czyli Częstochowski Festiwal Kultury Alternatywnej. Z pięciu koncertów, jakie miały miejsce tego właśnie drugiego dnia imprezy, zaliczyliśmy z żoną dwa: pierwszy – zespół Muchy – oraz ostatni – czyli występ Artura Rojka.
  • 15 sierpnia: tu także drugi dzień, tym razem siódmej odsłony festiwalu Solidarity of Arts, czyli „sierpniowego święta sztuki wysokiej jakości w Gdańsku”. Kto wystąpił podczas widowiska jazzowego „SWING+”? Między innymi Kurt Elling, Aga Zaryan oraz New York Voices.
  • 17 października: w łódzkim klubie Wytwórnia zagrała Pidżama Porno. Nie będę się powtarzał z opisem – napisałem przecież o tym artykuł. Spójrzcie na numer 5. na liście w śródtytule „Artykuły”.
  • 28 listopada: i znów koncert „na miejscu”, bo w częstochowskim klubie Teatr from Poland. Grał kto? Kabanos! Zerknijcie na numery 8. i 10. Gdzie? Na liście w śródtytule „Artykuły”…

Inne

Mógłbym jeszcze napisać o przeczytanych książkach, usłyszanych piosenkach, obejrzanych filmach… Ale wtedy ten artykuł ciągnąłby się w nieskończoność, zanudzilibyście się na śmierć i pewnie nie chcielibyście go już dalej czytać (w tym miejscu emotikon: średnik + nawias okrągły prawy). Zresztą jak tu dalej zapoznawać się z tekstem, skoro się nie żyje…

Nic jednak straconego: może w przyszłości powstanie jakiś artykuł dotyczący czegoś konkretnego z tych właśnie pominiętych dziedzin. O sensownej długości oczywiście, żebyście przeczytali cały.

Podsumowanie podsumowania

Cóż, nie można żyć samą przeszłością. W związku z tym chciałbym udzielić sobie samemu pewnej rady: niech to, co wyniosło mnie pod niebo, będzie dla mnie motywacją do dalszej ciężkiej pracy. A to, co rzuciło mnie na dno (bo i takie rzeczy były, jednakże publicznie obnażać się nie będę), niech stanie się źródłem nauki i ostrzeżeniem. (Ach, jak pięknie to ująłem…)

W sumie to tej rady udzielam także wam…

***

Uwaga: wyjaśniam zdjęcie tytułowe! Pierwotnie chciałem dać tam jakiś widoczek albo gościa patrzącego przez lornetkę. Że niby taka symbolika – miniony rok, patrzenie w przeszłość, bla, bla, bla… Ale uznałem, że to banalne. Więc wstawiłem zdjęcie kur. Kury są spoko.

W wyborze zdjęcia pomogła mi żona…